|
Internet Talk van Robin Witteveen |
Internet pessimistOuderkerk a/d Amstel, 25-3-2001 Reactie op een artikel uit het Volkskrant Magazine van 24-3-2001:
In het nieuwe ICT-special van het Volkskrant Magazine van zaterdag 24 maart wordt Francisco van Jole omschreven als een internet journalist van het 1e uur en als gedesillusioneerde webondernemer. Al jaren lees ik met veel interesse de nuchtere internetvisie van Francisco. Het laatste jaar merk ik duidelijk dat hij zich steeds kritischer opstelt t.o.v. het internet. Nog opvallender is dat hij steeds meer een goeroeheldenstatus als internet pessimist aangemeten krijgt. En dat niet alleen in de krant maar ook op de tv. Internet in al haar facetten is een zeer complexe en voor velen een hele nieuwe wereld. Een wereld met eigen spelregels en met zijn eigen mogelijkheden en beperkingen. De kunst is de juiste stappen/initiatieven te ondernemen. Wat werkt wel of wat werkt niet? Is hier wel behoefte aan? Om nieuwe e-initiatieven te hebben moet je wel een optimist zijn en hierin een heilig geloof hebben om door te kunnen gaan. Naar mijn idee zijn rasjournalisten geen optimisten. Journalisten gaan op zoek naar nieuws en het grootste nieuwsgehalte is toch het slechte nieuws: rampen, oorlogen, beurskrach, hongersnood, ziektes, faillissementen, etc... Naar mijn idee moeten journalisten geen ondernemers worden. Vooral als e-commerce ondernemer moet je een sterk optimistische blik hebben. Je moet geloven in je eigen idee en er 100% voor kunnen gaan. Francisco had gewoon als goede nuchtere internet journalist geen ondernemer moeten worden. Zijn negatieve ervaringen met het internet ondernemerschap wil toch niet zeggen dat alle overige internet business initiatieven in principe gedoemd zijn te mislukken? Sowieso kennen we in Nederland bekende succesverhalen van bijvoorbeeld startpagina.nl, bellen.com, ilse.nl, xs4all.nl, etc.. Hoe verklaart en plaatst onze internet pessimist deze leuke voorbeelden? Bedrijfjes en/of individuen die vanuit het niets een heel leuk en groot bedrijf hebben opgezet. Verder zijn er nog legio voorbeelden van kleine bedrijven die goed geld verdienen met hun website (waaronder het bedrijf van de auteur).Uiteraard moet je wel een optimist zijn en ervoor gaan! En niet als een journalist een speurneus hebben voor alle problemen in deze wereld. Uiteraard heeft de pessimistische visie van Francisco van Jole ook een kern van waarheid. Wat is immers de reden dat er zoveel internet bedrijven floppen, ondanks het optimistische en energieke management? Naar mijn idee is er maar een antwoord: de complexiteit van de nieuwe e-wereld. Dan bedoel ik niet de technische complexiteit, maar meer de sociale, menselijke, organisatorische en logistieke complexiteit: hoe moeten we als mens/consument/bedrijf zinvol met die nieuwe technologie omgaan? Internet staat nog maar in haar kinderschoenen. Een hele nieuwe wereld moet ontgonnen worden. Dit leren we met vallen en opstaan, met nieuwe initiatieven te nemen, met een optimistische visie. Maar laat je nu niet meesleuren met de doorgeslagen pessimistische e-visie van Francisco van Jole. Robin Witteveen, internet optimist/ondernemer Holendrechterweg 36A, Ouderkerk a/d Amstel
|
|
Francisco heeft ook hele leuke gedachtes opgeschreven:
uit: SmallZine augustus 2001
+ De kleine waarheid
Ooit kocht ik in een opwelling een Vaio, zo'n geile dunne notebook van
Sony. Het was 1998, ik dacht nog dat ik internetmiljonair was of in
ieder geval zou worden en ja, dat moet je toch op de een of andere
manier bevestigd zien. Dus zoals een patatboer of andere middenstander
een BMW koopt om z'n geloof in de toekomst te materialiseren zo kocht
ik voor een maandsalaris de kleine fijne computer. Dat had al een
teken aan de wand moeten zijn, dat het in de gewone mannenwereld
altijd draait om de grootste maar in de IT-mannenwereld juist om de
kleinste.
Ik gebruikte de Vaio een tijdje, constateerde dat op twee computers
werken een ramp is en sjouwde hem daarna nog maandenlang braaf mee
naar bijeenkomsten en vergaderingen, alleen om 'm te kunnen laten
zien. Jaloerse blikken, soms kan een mens louter daar op leven. Voor
de rest deed ik eigenlijk helemaal niks met de Vaio. Ja, in een
afgelegen vakantiehuisje diep in Frankrijk herinnerde ik me op een
gure najaarsavond dat er mp3-tjes op de harddisk stonden. En zo klonk
uit de piepkleine boxjes de ene tango na de andere, net niet overstemd
door het knisperen van de open haard. Het was de duurste hifi-
installatie die ik ooit gekocht had.
Toen de afgelopen dagen de zomer losbarstte, keek ik door de
openstaande deur naar mijn lonkende balkon en vervolgens naar de Vaio
op m'n bureau. Een paradijs leek binnen handbereik. Maar eenmaal
buiten bleek zelfs in de schaduw het licht van het lcd-scherm te zwak
om er iets op te kunnen zien. Dat schijnt na verloop van tijd te
gebeuren, dat notebooks letterlijk uitgaan als een nachtkaars omdat de
verlichting slijt.
Erger was dat Windows niet meer wilde starten, ongeacht welke truc ik
probeerde. Daar kan ik slecht tegen, dat dingen niet werken. Zelfs als
ik ze niet eens wil gebruiken. Windows opnieuw installeren vanaf de
harddisk lukte niet want zei het systeem: 'dat is niet nodig, u heeft
Windows al geinstalleerd'. Of woorden van een soortgelijke randdebiele
strekking.
Soms fantaseer ik over een tribunaal dat opgericht wordt in Den Haag
en waar dan al het tuig uit de computerindustrie wordt voorgeleid om
zich te verantwoorden over het leed dat ze de mensheid hebben
aangedaan.
Voordat ik het wist, had ik mijn harddisk geformatteerd. Zo gaat dat
als je verstand verbijstert. Nu is de Vaio dood want de cd-rom drive
die erbij hoort heb ik destijds niet gekocht. Omdat ik zevenhonderd
piek extra teveel vond. Het ongemak dat daardoor natuurlijk ontstond
loste ik later op door voor my little Sony alsnog een externe cd-drive
te kopen. Van vijftienhonderd gulden. Waar kwam ik nu achter? Die cd-
drive is een USB-ding (want handig!) en daar kan ik niet van booten.
Dus kan ik Windows ook niet meer installeren.
Ik slikte en vermande mezelf door me voor te houden dat ik de Vaio
eigenlijk toch niet gebruikte. Dat het misschien beter zo was.
Vanochtend, mijmerend in bed, bedacht ik dat ik maar eens met vakantie
wil gaan. Lekker uitrusten, geen internet, dat soort dingen. Misschien
wat mooie foto's maken.
FOTO'S MAKEN! Ik zat meteen rechtop. Plots wist ik weer waar ik de
Vaio van zevenduizend gulden voor nodig heb. Om de foto's die ik met
mijn digitale camera van elfhonderd piek maak te bewaren. Want op het
geheugenkaartje (200 gulden per stuk) passen niet alle foto's. Dus
moet ik ze overzetten. Wat nu niet meer kan.
De rest van de ochtend bracht ik snikkend in het kussen door. Ik was
nu echt een IT-man geworden: kleiner dan dit kon ik me niet voelen.
Francisco van Jole
|